Κριτική Θεάτρου
Category

  • «Η Τάξη μας» (“ Nasza Klasa”) του Ταντέους Σλομποντζιάνεκ .

     Ρέκβιεμ για «τα χρόνια του άχρονου χρόνου»                                    

    ι.  Ιστορία και ιστορικό γεγονός

     

        Ποιό είναι το νόημα της «Ιστορίας» (αν τελικά υπάρχει )και ποιοί οι παράγοντες που το καθορίζουν; Υπάρχει κι αν ναι ποιά είναι  η «ιστορική αλήθεια», η «αντικειμενικότητα» και η «πραγματικότητα» και πώς αυτές προσλαμβάνονται από τη συνείδηση του μεταγενέστερου μελετητή, μια συνείδηση που θεωρεί πια ότι η «αλήθεια» είναι θέμα οπτικής γωνίας πρόσληψής της από τις ψυχο-πνευματικές υποδοχές του κρίνοντος υποκειμένου, άρα τελικά ίσως και να μην υφίσταται η δυνατότητα αποκλειστικά και μόνο μιας ανάγνωσης, αλλά μάλλον «παρανάγνωσης» των δεδομένων; Continue Reading

    Μαΐου 25, 2017 • Θεωρία Θεάτρου, Κριτική Θεάτρου • Views: 112

  • Η γοητευτική «Ωραία του Πέραν»

    Η[/ropcap] σαπουνόπερα είναι “η τσίχλα των ματιών”. Το μελόδραμα “ η ηχώ του ιστορικά άφωνου υποκειμένου”. Και πάει λέγοντας.  Τα τσιτάτα και τα γνωμικά δεν έχουν τελειωμό. Και δικαίως. Το μελόδραμα είναι το καθημερινό μας ψωμί, κατά πως λέει και ο σπουδαίος Κουβανός μυθιστοριογράφος, Αλέχο Καρπεντιέ. Δεν περνά στιγμή χωρίς να το ζήσουμε στο πετσί μας. Μας πολιορκεί: από την τηλεόραση μέχρι τους δακρύβρεχτους λόγους των πολιτικών. Continue Reading

    Νοεμβρίου 1, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 429

  • Εμφύλιος σπαραγμός προ των πυλών

    Το έργο του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας» είναι ένας δύσβατος δραματικός τόπος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο γεγονός ότι το τέλος του είναι παράταιρο —αφού αποτελεί κατοπινή προσθήκη και σαφώς δεν είναι στο ύψος της ποίησης και της στοχαστικότητας του αισχυλικού— αλλά είναι και η ίδια η υφή της σύγκρουσης και η μυρωδιά της αρρώστιας και της σήψης που δημιουργούν ερμηνευτικά προβλήματα. Continue Reading

    Οκτωβρίου 6, 2016 • Κριτική Θεάτρου • Views: 344

  • Οι «Όρνιθες» δεν πέταξαν

    Τους «Όρνιθες» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου παρουσίασε στην Επίδαυρο η Στέγη και συνεχίζει στην Αθήνα. Continue Reading

    Σεπτεμβρίου 6, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 1193

  • Το φάντασμα του μεταμοντέρνου . «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο από το Εθνικό Θέατρο

     

    Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός έχει αφομοιώσει το μεταμοντέρνο και τις αρχές του. Και το άφησε να πλανηθεί πάνω από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου με την παράσταση της «Λυσιστράτης» που σκηνοθέτησε. Μία παράσταση pastiche, στην οποία εξαφανίστηκε κάθε διαφοροποιητικό στοιχείο του δραματικού είδους και εμφανίστηκε η συνύφανση της αναπαράστασης με την αφήγηση, των δρώντων και των δι’ απαγγελίας. Continue Reading

    Αυγούστου 30, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 776

  • «Οιδίπους:  τυφλός … τον νουν …»

    Την τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους τύραννος» παρουσίασαν στην Επίδαυρο σε συμπαραγωγή το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Βαχτάνγκοφ. Continue Reading

    Αυγούστου 17, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 746

  • «Ἄρεως μεστόν». «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου από το Κ.Θ.Β.Ε. στην Επίδαυρο

     

    Η τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας» δεν είναι ούτε πολεμικό δράμα ούτε «αντιπολεμικό», όπως ισχυρίστηκε ο Τσαρούχης, που την ανέβασε το 1982, και όπως επαναλαμβάνει ο πρωταγωνιστής της παράστασης του Κ.Θ.Β.Ε. Γ. Στάνκογλου σε συνέντευξή του (Lifo, 22-7-16). Continue Reading

    Αυγούστου 11, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 580

  • Εν ου παικτοίς, «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο

    Το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου παρουσίασε στην Επίδαυρο την «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Continue Reading

    Ιουλίου 24, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 1121

  • Αναστατώνοντας το ζωτικό χώρο

    Ο Θανάσης Τριαρίδης φαίνεται ότι δεν έχει ακόμη κλείσει τους λογαριασμούς του με το Ολοκαύτωμα και το ναζισμό. Έχει κι άλλα να πει. Και ιδού. Continue Reading

    Ιουνίου 6, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 457

  • Τζούλια χωρίς πάθη δεν είναι Τζούλια

    Από τους μεγάλους εκπροσώπους της πρώτης φάσης του ρεαλισμού, ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ, ήταν, κατά τη γνώμη μου, ο πιο τολμηρός στην αντιμετώπιση της φόρμας (βλ. για παράδειγμα, έργα τόσο διαφορετικά όπως ο σκληρός νατουραλισμός του «Πατέρα» και ο απόλυτος μοντερνισμός του «Ονειροδράματος» και «Προς Δαμασκό»), αλλά και ο πλέον προκλητικός σε ό,τι αφορά τις ιδέες  του γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Continue Reading

    Μαΐου 20, 2016 • Κριτική, Κριτική Θεάτρου • Views: 449

GreekEnglish