Theodore Grammatas

Ιστορία και ιστορικό γεγονός

Η Ιστορία ως έννοια αλλά και περιεχόμενο, οι δυνατοί τρόποι προσέγγισης και ερμηνείας της ως φαινομένου, η σχέση της ως χρόνου με το παρελθόν και το παρόν, αποτελούν ζητούμενα που διαχρονικά απασχολούν τη σχετική έρευνα. Νεότερες απόψεις θεωρώντας την ως αλληλουχία γεγονότων αλλά και αφήγησή τους, ανεξάρτητα από το βαθμό αλήθειας ή αληθοφάνειας που διαθέτουν (Veyne 1971: 423), επισημαίνουν τον ενδογενή δυισμό που τη διακρίνει, ως «ιστορική πραγματικότητα» από τη μια και ως «μελέτη αυτής της πραγματικότητας» από την άλλη, ενώ μέσα από αυτές προκύπτει και μια τρίτη, που αφορά τις ίδιες τις διαδικασίες αφήγησης των προηγουμένων (Λε Γκοφ 1998: 148).Κατ’ αυτό τον τρόπο, παραδοσιακές θεωρήσεις του τύπου «Ιστορία είναι η επιστήμη των ανθρώπων μέσα στο χρόνο» (Bloch 1974), δίνουν τη θέση τους σε άλλες που την αντιμετωπίζουν ως έννοια «αμφίσημη, δυνάμει συμβαντολογική και δυνάμει δομική» (Ricoeur 1961:226), ενώ προωθούν τη διαχείριση της μελέτης της με διαφορετικά μοντέλα από ότι γινόταν στο παρελθόν.

«Κοινωνική πραγματικότητα και σκηνικός λόγος. Η ανάδυση και ανάδειξη του γυναικείου προσώπου στο θέατρο στο τέλος του 19ου αιώνα. Ίψεν, Τσέχωφ, Στρίντμπεργκ»
24-25 Απριλίου 2026
Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
Αμφιθέατρο Αντώνη Τρίτση
Ακαδημίας 50, Αθήνα
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

Η τυπική και μη-τυπική εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια αναζητά όλο και περισσότερο τρόπους προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες του σύγχρονου μαθητικού δυναμικού στο οποίο απευθύνεται. Καθώς η σχέση εκπαίδευσης και κοινωνικής πραγματικότητας – όπως είναι φυσικό – είναι αμφίδρομη και αλληλένδετη, η εξάπλωση και η επικράτηση των Νέων Τεχνολογιών καθώς και των δυνατοτήτων των Ψηφιακών Μέσων στην καθημερινή ζωή δεν αφήνει ανεπηρέαστο τον τρόπο με τον οποίο πραγματώνεται η πρόσληψη και η επεξεργασία της γνώσης.

Έντεχνο και Λαϊκό  Θέατρο

Διαμετρικά αντίθετη μπορεί να θεωρηθεί μια άλλη κατηγορία θεάτρου, η οποία εξαιτίας των δομικών, μορφολογικών και εννοιολογικών ιδιαιτεροτήτων της, μπορεί στο σύνολό της να αποκληθεί «έντεχνη». Αρχή γίνεται με το ίδιο το κείμενο, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι προϊόν προφορικής παράδοσης, αλλά δημιούργημα γραπτού λόγου, καρπός συνειδητής διεργασίας από επώνυμο συγγραφέα, ο οποίος εγγράφει κειμενικά και αποτυπώνει μνημονικά τις σκέψεις και επιθυμίες του, σύμφωνα με υποκειμενικά και αντικειμενικά, γνωστά ή/και λανθάνοντα δεδομένα που σχετίζονται με το άτομό του, την εποχή και το είδος με το οποίο ασχολείται. Κατ’ αυτό τον τρόπο, το έργο μπορεί να εντάσσεται σε οποιοδήποτε αισθητικό ρεύμα ή τάση, να διαθέτει κάθε είδους περιεχόμενο και να εκφράζει ποικίλες ιδεολογικές απόψεις, να έχει παραδοσιακά ή νεωτερικά χαρακτηριστικά, να βρίσκει μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδοχή και αναγνωρισιμότητα από το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Η οριοθέτηση και διάκριση των ειδών, η κατηγοριοποίηση και ο προσδιορισμός τους με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, μπορεί να αποτελούν απαράβατους όρους και συνθήκες sine quae non για την όποια μεθοδολογία και επιστημολογία της γνώσης. Η πραγματικότητα όμως συχνά είναι διαφορετική και άλλοτε υπερβαίνει, άλλοτε διαφεύγει τη λογική ταξινομία, που τελικά μόνο πλασματική και διαχειριστική αξία αποδεικνύεται ότι διαθέτει.

«Εμείς είμαστε ο Άμλετ», William Hazlitt, 1818

Ο Άμλετ* του Ανδρέα Φλουράκη, ελεύθερη διασκευή στο ομώνυμο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, παρουσιάστηκε στο θέατρο ΕΛ-ΕΡ με συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και της Anima Τheater, σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη.