Η Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη (ΕΑΑ) αποτελεί ένα διεπιστημονικό και αξιακά φορτισμένο παιδαγωγικό πεδίο, το οποίο υπερβαίνει τα στενά όρια της περιβαλλοντικής γνώσης και εστιάζει στη διαμόρφωση στάσεων, δεξιοτήτων και συμπεριφορών που προάγουν τη βιωσιμότητα σε κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό επίπεδο. Σύμφωνα με την UNESCO (2017), η ΕΑΑ στοχεύει στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης, συστημικής αντίληψης, συνεργατικότητας και υπεύθυνης πολιτειότητας, προ-κειμένου οι μαθητές/τριες να μπορούν να ανταποκρίνονται στις σύνθετες προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου.
Continue Reading-
H μέθοδος της διερευνητικής δραματοποίησης στην εκπαίδευση για την αειφόρο ανάπτυξη: Μια διδακτική προσέγγιση για το Δημοτικό Σχολείο
-
Η Τέχνη ως γέφυρα μάθησης: Διδακτικές προσεγγίσεις με τη σύζευξη παιδαγωγικής, τεχνολογίας και γνώσης περιεχομένου
Στον πυρήνα της σύγχρονης εκπαιδευτικής διαδικασίας βρίσκεται διαρκώς η διερώτηση σχετικά με τους μηχανισμούς με τους οποίους οι μαθητές/τριες προσλαμβάνουν, επεξεργάζονται και κατανοούν τη γνώση. Καθώς όμως η μάθηση δεν είναι ποτέ μόνο γνωστική διαδικασία, αλλά πολύ περισσότερο αποτελεί βίωμα, σχέση και πράξη, η Τέχνη, που από τη φύση της αγγίζει αυτές ακριβώς τις διαστάσεις, αναδεικνύεται σε ένα ισχυρό παιδαγωγικό εργαλείο, το οποίο ξεπερνά τα όρια ενός αυτόνομου γνωστικού αντικειμένου και λειτουργεί ως δίαυλος για τη διδασκαλία ποικίλων μαθημάτων του Αναλυτικού Προγράμματος. Η Τέχνη στο σημερινό σχολείο, όπου η γνώση διαχέεται μέσα από πολλαπλά μέσα και μορφές, μέσω των μαθημάτων της Αισθητικής Αγωγής, αλλά και ως εργαλείο μάθησης, φαίνεται πως είναι σε θέση να λειτουργήσει ενεργοποιώντας τη φαντασία, κινητοποιώντας το συναίσθημα και δημιουργώντας ένα πεδίο εμπειρικής κατανόησης αξιών, αντιλήψεων και αφηρημένων ιδεών (Cameron & Anderson, 2022). Μπορεί να λειτουργήσει δηλαδή ως γέφυρα μάθησης· ως τρόπος να συνδέσουμε το γνωστικό περιεχόμενο με την ανθρώπινη εμπειρία και την τεχνολογική πραγματικότητα που ζούμε.
Continue Reading -
«Βάκχες»: ξένος στη Θήβα και ξένοι στην Επίδαυρο
Αν ήταν συναυλία, θα ήταν καλή. Ήταν όμως θεατρική παράσταση ενός έργου που εντάσσεται στο τραγικό είδος. Ο λόγος για τις «Βάκχες» του Ευριπίδη, μία αγγλόφωνη συμπαραγωγή του Κ.Θ.Β.Ε. και του Εθνικού Θεάτρου Ιβάν Βαζόφ της Βουλγαρίας, σε σκηνοθεσία Javor Gardev, με τη συμμετοχή του μουσικού συγκροτήματος The Tiger Lillies.
Continue Reading -
Η πορεία του ευριπίδειου λόγου από τον πολίτη θεατή του “Κλεινού άστεως” στο θεατή καταναλωτή της παγκοσμιοποιημένης κοσμόπολης
Η αρχαία ελληνική τραγωδία αποτελεί μοναδικό πολιτισμικό προϊόν , όχι μόνο για τα θέματα που πραγματεύεται, ούτε για το είδος και το μέγεθος των συγκρούσεων που παρουσιάζει, ούτε (τέλος) για την αντιπαράθεση του φυσικού στον μεταφυσικό κόσμο, με την προσωποποιημένη ή απρόσωπη μορφοποίησή των αντιθέσεων που εικονοποιεί. (Markandonatos, A. & Tsagalis, Chr.:2008).
Continue Reading -
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ (Προδημοσίευση)
Ιστορία και ιστορικό γεγονός
Η Ιστορία ως έννοια αλλά και περιεχόμενο, οι δυνατοί τρόποι προσέγγισης και ερμηνείας της ως φαινομένου, η σχέση της ως χρόνου με το παρελθόν και το παρόν, αποτελούν ζητούμενα που διαχρονικά απασχολούν τη σχετική έρευνα. Νεότερες απόψεις θεωρώντας την ως αλληλουχία γεγονότων αλλά και αφήγησή τους, ανεξάρτητα από το βαθμό αλήθειας ή αληθοφάνειας που διαθέτουν (Veyne 1971: 423), επισημαίνουν τον ενδογενή δυισμό που τη διακρίνει, ως «ιστορική πραγματικότητα» από τη μια και ως «μελέτη αυτής της πραγματικότητας» από την άλλη, ενώ μέσα από αυτές προκύπτει και μια τρίτη, που αφορά τις ίδιες τις διαδικασίες αφήγησης των προηγουμένων (Λε Γκοφ 1998: 148).Κατ’ αυτό τον τρόπο, παραδοσιακές θεωρήσεις του τύπου «Ιστορία είναι η επιστήμη των ανθρώπων μέσα στο χρόνο» (Bloch 1974), δίνουν τη θέση τους σε άλλες που την αντιμετωπίζουν ως έννοια «αμφίσημη, δυνάμει συμβαντολογική και δυνάμει δομική» (Ricoeur 1961:226), ενώ προωθούν τη διαχείριση της μελέτης της με διαφορετικά μοντέλα από ότι γινόταν στο παρελθόν.
Continue Reading -
24-25 Απριλίου 2026, «Κοινωνική πραγματικότητα και σκηνικός λόγος. Η ανάδυση και ανάδειξη του γυναικείου προσώπου στο θέατρο στο τέλος του 19ου αιώνα. Ίψεν, Τσέχωφ, Στρίντμπεργκ»
«Κοινωνική πραγματικότητα και σκηνικός λόγος. Η ανάδυση και ανάδειξη του γυναικείου προσώπου στο θέατρο στο τέλος του 19ου αιώνα. Ίψεν, Τσέχωφ, Στρίντμπεργκ»
24-25 Απριλίου 2026
Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
Αμφιθέατρο Αντώνη Τρίτση
Ακαδημίας 50, Αθήνα
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗContinue Reading
