Theodore Grammatas

Η τυπική και μη-τυπική εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια αναζητά όλο και περισσότερο τρόπους προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες του σύγχρονου μαθητικού δυναμικού στο οποίο απευθύνεται. Καθώς η σχέση εκπαίδευσης και κοινωνικής πραγματικότητας – όπως είναι φυσικό – είναι αμφίδρομη και αλληλένδετη, η εξάπλωση και η επικράτηση των Νέων Τεχνολογιών καθώς και των δυνατοτήτων των Ψηφιακών Μέσων στην καθημερινή ζωή δεν αφήνει ανεπηρέαστο τον τρόπο με τον οποίο πραγματώνεται η πρόσληψη και η επεξεργασία της γνώσης.

Έντεχνο και Λαϊκό  Θέατρο

Διαμετρικά αντίθετη μπορεί να θεωρηθεί μια άλλη κατηγορία θεάτρου, η οποία εξαιτίας των δομικών, μορφολογικών και εννοιολογικών ιδιαιτεροτήτων της, μπορεί στο σύνολό της να αποκληθεί «έντεχνη». Αρχή γίνεται με το ίδιο το κείμενο, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι προϊόν προφορικής παράδοσης, αλλά δημιούργημα γραπτού λόγου, καρπός συνειδητής διεργασίας από επώνυμο συγγραφέα, ο οποίος εγγράφει κειμενικά και αποτυπώνει μνημονικά τις σκέψεις και επιθυμίες του, σύμφωνα με υποκειμενικά και αντικειμενικά, γνωστά ή/και λανθάνοντα δεδομένα που σχετίζονται με το άτομό του, την εποχή και το είδος με το οποίο ασχολείται. Κατ’ αυτό τον τρόπο, το έργο μπορεί να εντάσσεται σε οποιοδήποτε αισθητικό ρεύμα ή τάση, να διαθέτει κάθε είδους περιεχόμενο και να εκφράζει ποικίλες ιδεολογικές απόψεις, να έχει παραδοσιακά ή νεωτερικά χαρακτηριστικά, να βρίσκει μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδοχή και αναγνωρισιμότητα από το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Η οριοθέτηση και διάκριση των ειδών, η κατηγοριοποίηση και ο προσδιορισμός τους με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, μπορεί να αποτελούν απαράβατους όρους και συνθήκες sine quae non για την όποια μεθοδολογία και επιστημολογία της γνώσης. Η πραγματικότητα όμως συχνά είναι διαφορετική και άλλοτε υπερβαίνει, άλλοτε διαφεύγει τη λογική ταξινομία, που τελικά μόνο πλασματική και διαχειριστική αξία αποδεικνύεται ότι διαθέτει.

«Εμείς είμαστε ο Άμλετ», William Hazlitt, 1818

Ο Άμλετ* του Ανδρέα Φλουράκη, ελεύθερη διασκευή στο ομώνυμο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, παρουσιάστηκε στο θέατρο ΕΛ-ΕΡ με συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και της Anima Τheater, σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Πέντε ακριβώς την ώρα που βραδιάζει

φέρνει ένα αγόρι το νεκροσέντονο.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Έτοιμος και ο κουβάς με τον ασβέστη.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει

Θάνατος τ’ άλλα, θάνατος μονάχα.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Αυτοί είναι οι πρώτοι στίχοι από  την ποιητική σύνθεση Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας, που έγραψε ο Λόρκα στη μνήμη  του ομώνυμου φίλου του ταυρομάχου, που σκοτώθηκε σε ταυρομαχία το 1934, αποτελώντας ταυτόχρονα ένα θρηνητικό άσμα και ένα απαύγασμα της έννοιας του ΄΄ντουέντε΄΄, που χαρακτηρίζει την ισπανική ψυχή ,αλλά και το ποιητικό και θεατρικό έργο του Ανδαλουσιανού συγγραφέα.

Κοινωνική πραγματικότητα και σκηνικός λόγος. Η ανάδυση και ανάδειξη του γυναικείου προσώπου στο θέατρο στο τέλος του 19ου αιώνα. Ίψεν, Τσέχωφ,  Στρίντμπεργκ (Αθήνα , 24-25 Απριλίου 2026)                                              

                                                      ΠΡΩΤΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Η βιομηχανική επανάσταση στα μέσα του 19ου αιώνα αποτέλεσε ορόσημο για την αλλαγή στην πορεία του παγκόσμιου πολιτισμού. Η κοινωνία, η οικονομία, η σκέψη, η Τέχνη, δεν θα είναι πια ίδιες μετά από όσα προέκυψαν από αυτήν. Το θέατρο, ευαίσθητος δέκτης των κοινωνικών και ιστορικών δεδομένων, από την πρώτη στιγμή, στρατεύεται στην απόδοση και μορφοποίηση της νέας πραγματικότητας, μέσα από εμβληματικές παραστάσεις, πρόσωπα και έργα, τα οποία από τότε σηματοδοτούν την πορεία του.  Αντιπροσωπευτικό προϊόν αυτών των αλλαγών αποτελεί  η ανάδυση και βαθμιαία καταξίωση του προσώπου της γυναίκας, που για πρώτη φορά βγαίνει από το παρασκήνιο και το περιθώριο, που ήταν καταδικασμένη μέχρι τότε, και γίνεται πρωταγωνίστρια στο θέατρο και στην ίδια τη ζωή.