Από τους μεγάλους εκπροσώπους της πρώτης φάσης του ρεαλισμού, ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ, ήταν, κατά τη γνώμη μου, ο πιο τολμηρός στην αντιμετώπιση της φόρμας (βλ. για παράδειγμα, έργα τόσο διαφορετικά όπως ο σκληρός νατουραλισμός του «Πατέρα» και ο απόλυτος μοντερνισμός του «Ονειροδράματος» και «Προς Δαμασκό»), αλλά και ο πλέον προκλητικός σε ό,τι αφορά τις ιδέες του γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις. Continue Reading
-
Τζούλια χωρίς πάθη δεν είναι Τζούλια
-
Sophocles Road to Contemporary Greek Theatre
The aim of our study is to trace the presence of Sophocles in Modern Greek Theatre, from its first steps during the Enlightenment period up to the present day. Because the meaning of t Continue Reading
-
From the Years of Utopia to the Years of Dystopia
The problem with periodization, in any field, is to decide on what basis to establish the boundaries between one period and the next. There are no rules. Different nations and cultures have different models of periodization because they experience history and understand culture in a different way. Continue Reading
-
Το διεθνές Φεστιβάλ της Fujairah και ένα σχόλιο για το αραβικό θέατρο
Στο μυαλό του απλού Έλληνα πολίτη η Μέση Ανατολή ταυτίζεται πάντα με κάτι πολιτικό ή βίαιο, ποτέ με κάτι πολιτιστικό. Μικρή απόδειξη το γεγονός ότι αγνοούμε παντελώς το αραβικό θέατρο, όποιο και να ‘ναι αυτό. Continue Reading
-
Tα κλισέ και το θέατρο της Κιτσοπούλου με αφορμή τη Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α
Η Λένα Κιτσοπούλου είναι από τις δημιουργούς που τους αναγνωρίζω ένα πράγμα: την ικανότητά τους να γράφουν με μια γλώσσα που κάθε ανάσα της απελευθερώνει θέατρο. Θα τολμούσα να πω μάλιστα πως, αυτή τη στιγμή, δυσκολεύομαι να σκεφτώ κάποιον άλλο Έλληνα θεατρικό συγγραφέα που να της παραβγαίνει σ’ αυτό τον τομέα. Continue Reading
-
Ο άξονας του “γηγενούς” στο Ελληνικό Θέατρο του 20ου αιώνα. “Οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι” και “Η καθ’ ημάς ανατολή”
-
Εισαγωγή
-
Θεατρικό / Πραγματικό: Η λειτουργία της δευτερογενούς σημείωσης
Το θέατρο δεν αντανακλά την πραγματικότητα, ούτε αποτελεί (σε καμιά περίπτωση) ομοίωσή της, (με την μαρξιστική σημασία του όρου), αφού σε παρόμοια περίπτωση θα στατικοποιούσε και θα περιόριζε τη ζωντάνια και πολυμορφία της πραγματικότητας στις δύο διαστάσεις της καθρεπτικής του απόδοσης, υπό μορφή «παγωμένης εικόνας». Continue Reading
-
