Αν ως παράσταση θεωρήσουμε την “ποιητική της μνημοσύνης”, αφού σ’ αυτή συνενώνονται δημιουργικά η μνήμη του συγγραφέα με τη μνήμη του ηθοποιού και η μνήμη του θεατή με τη μνήμη της κοινωνίας, τότε το θέατρο μπορεί να αποκληθεί “τέχνη της μνήμης” ( Samuel 1994) , του αναστοχασμού και της επαναληπτικής εμφάνισης του παρελθόντος στο παρόν , άρα της χρονούμενης παρουσίας ενός αχρονικού παρελθόντος , δια της οποίας η πολιτισμική μνήμη ( ως συλλογικό προϊόν) εγκιβωτίζεται στην ατομική μνήμη ( ως υποκειμενικό δημιούργημα ) του θεατή με καθολική αναφορά ( Schudson 1989 : 105- 112) . Continue Reading
Θεατρική Μνήμη
Posts
-
Μνημονική καταγραφή της θεατρικής παράστασης
-
Επιστημονικό Συνέδριο: “Ο χρόνος στο θέατρο. Θεατρική μνήμη ενός άχρονου παρόντος”, Αθήνα 23-25 Μαΐου 2019
Πώς εμφανίζεται ο χρόνος στο Θέατρο και πώς αυτός εγγράφεται μνημονικά στη συνείδηση του θεατή, όταν η φευγαλέα μοναδική στιγμή της θεατρικής παράστασης παύει πια να υφίσταται και το «άπαξ» της σκηνικής της απόδοσης αποθησαυρίζεται στην παρακαταθήκη παρόμοιων εμπειριών του θεώντος υποκειμένου; Continue Reading
-
Η σκιά του κειμένου στο φως της παράστασης. Κειμενική γραφή –σκηνική μεταγραφή – μνημονική καταγραφή του θεάτρου
Αν ως παράσταση θεωρήσουμε την «ποιητική της μνημοσύνης», αφού σ’ αυτή συνενώνονται δημιουργικά η μνήμη του συγγραφέα με τη μνήμη του ηθοποιού και η μνήμη του θεατή με τη μνήμη της κοινωνίας, τότε το θέατρο μπορεί να αποκληθεί «τέχνη της μνήμης» , του αναστοχασμού και της επαναληπτικής εμφάνισης του παρελθόντος στο παρόν, άρα της χρονούμενης παρουσίας ενός αχρονικού παρελθόντος, δια της οποίας η πολιτισμική μνήμη (ως συλλογικό προϊόν) εγκιβωτίζεται στην ατομική μνήμη (ως υποκειμενικό δημιούργημα) του θεατή με καθολική αναφορά . Continue Reading
-
“Urbi et orbi, la comparaison invisible”*
Dès que Julia Kristeva, dans les années 60, eut parlé, pour la première fois, d’ intertextualité, ce fut un bouleversement : non seulement au plan des études comparatistes, mais aussi culturelles. Continue Reading
-
“Η μνήμη του Θεατή”, δημοσιευμένο στο “Εισαγωγή στην Ιστορία και τη Θεωρία του θεάτρου”, Αθήνα Εξάντας 2011, 173-195
Αν ως παράσταση θεωρήσουμε την ΄΄ποιητική της μνημοσύνης΄΄, αφού σ’ αυτή συνενώνονται δημιουργικά η μνήμη του συγγραφέα με τη μνήμη του ηθοποιού και η μνήμη του θεατή με τη μνήμη της κοινωνίας, τότε το θέατρο μπορεί να αποκληθεί ΄΄ τέχνη της μνήμης΄΄ ( Samuel 1994) , του αναστοχασμού και της επαναληπτικής εμφάνισης του παρελθόντος στο παρόν , άρα της χρονούμενης παρουσίας ενός αχρονικού παρελθόντος , δια της οποίας η πολιτισμική μνήμη ( ως συλλογικό προϊόν) εγκιβωτίζεται στην ατομική μνήμη ( ως υποκειμενικό δημιούργημα) του θεατή με καθολική αναφορά ( Schudson 1989 : 105- 112) . Continue Reading
