Theodore Grammatas

   Η αρχαία ελληνική τραγωδία αποτελεί μοναδικό πολιτισμικό προϊόν , όχι μόνο για τα θέματα που πραγματεύεται, ούτε για το είδος και το μέγεθος των συγκρούσεων που παρουσιάζει, ούτε (τέλος) για την αντιπαράθεση του φυσικού στον μεταφυσικό κόσμο, με την προσωποποιημένη ή απρόσωπη μορφοποίησή των αντιθέσεων που εικονοποιεί. (Markandonatos, A. & Tsagalis, Chr.:2008).

Ιστορία και ιστορικό γεγονός

Η Ιστορία ως έννοια αλλά και περιεχόμενο, οι δυνατοί τρόποι προσέγγισης και ερμηνείας της ως φαινομένου, η σχέση της ως χρόνου με το παρελθόν και το παρόν, αποτελούν ζητούμενα που διαχρονικά απασχολούν τη σχετική έρευνα. Νεότερες απόψεις θεωρώντας την ως αλληλουχία γεγονότων αλλά και αφήγησή τους, ανεξάρτητα από το βαθμό αλήθειας ή αληθοφάνειας που διαθέτουν (Veyne 1971: 423), επισημαίνουν τον ενδογενή δυισμό που τη διακρίνει, ως «ιστορική πραγματικότητα» από τη μια και ως «μελέτη αυτής της πραγματικότητας» από την άλλη, ενώ μέσα από αυτές προκύπτει και μια τρίτη, που αφορά τις ίδιες τις διαδικασίες αφήγησης των προηγουμένων (Λε Γκοφ 1998: 148).Κατ’ αυτό τον τρόπο, παραδοσιακές θεωρήσεις του τύπου «Ιστορία είναι η επιστήμη των ανθρώπων μέσα στο χρόνο» (Bloch 1974), δίνουν τη θέση τους σε άλλες που την αντιμετωπίζουν ως έννοια «αμφίσημη, δυνάμει συμβαντολογική και δυνάμει δομική» (Ricoeur 1961:226), ενώ προωθούν τη διαχείριση της μελέτης της με διαφορετικά μοντέλα από ότι γινόταν στο παρελθόν.