Theodore Grammatas

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Πέντε ακριβώς την ώρα που βραδιάζει

φέρνει ένα αγόρι το νεκροσέντονο.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Έτοιμος και ο κουβάς με τον ασβέστη.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει

Θάνατος τ’ άλλα, θάνατος μονάχα.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Αυτοί είναι οι πρώτοι στίχοι από  την ποιητική σύνθεση Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας, που έγραψε ο Λόρκα στη μνήμη  του ομώνυμου φίλου του ταυρομάχου, που σκοτώθηκε σε ταυρομαχία το 1934, αποτελώντας ταυτόχρονα ένα θρηνητικό άσμα και ένα απαύγασμα της έννοιας του ΄΄ντουέντε΄΄, που χαρακτηρίζει την ισπανική ψυχή ,αλλά και το ποιητικό και θεατρικό έργο του Ανδαλουσιανού συγγραφέα.

Κοινωνική πραγματικότητα και σκηνικός λόγος. Η ανάδυση και ανάδειξη του γυναικείου προσώπου στο θέατρο στο τέλος του 19ου αιώνα. Ίψεν, Τσέχωφ,  Στρίντμπεργκ (Αθήνα , 24-25 Απριλίου 2026)                                              

                                                      ΠΡΩΤΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Η βιομηχανική επανάσταση στα μέσα του 19ου αιώνα αποτέλεσε ορόσημο για την αλλαγή στην πορεία του παγκόσμιου πολιτισμού. Η κοινωνία, η οικονομία, η σκέψη, η Τέχνη, δεν θα είναι πια ίδιες μετά από όσα προέκυψαν από αυτήν. Το θέατρο, ευαίσθητος δέκτης των κοινωνικών και ιστορικών δεδομένων, από την πρώτη στιγμή, στρατεύεται στην απόδοση και μορφοποίηση της νέας πραγματικότητας, μέσα από εμβληματικές παραστάσεις, πρόσωπα και έργα, τα οποία από τότε σηματοδοτούν την πορεία του.  Αντιπροσωπευτικό προϊόν αυτών των αλλαγών αποτελεί  η ανάδυση και βαθμιαία καταξίωση του προσώπου της γυναίκας, που για πρώτη φορά βγαίνει από το παρασκήνιο και το περιθώριο, που ήταν καταδικασμένη μέχρι τότε, και γίνεται πρωταγωνίστρια στο θέατρο και στην ίδια τη ζωή.