Theodore Grammatas

Στον πυρήνα της σύγχρονης εκπαιδευτικής διαδικασίας βρίσκεται διαρκώς η διερώτηση σχετικά με τους μηχανισμούς με τους οποίους οι μαθητές/τριες προσλαμβάνουν, επεξεργάζονται και κατανοούν τη γνώση. Καθώς όμως η μάθηση δεν είναι ποτέ μόνο γνωστική διαδικασία, αλλά πολύ περισσότερο αποτελεί βίωμα, σχέση και πράξη, η Τέχνη, που από τη φύση της αγγίζει αυτές ακριβώς τις διαστάσεις, αναδεικνύεται σε ένα ισχυρό παιδαγωγικό εργαλείο, το οποίο ξεπερνά τα όρια ενός αυτόνομου γνωστικού αντικειμένου και λειτουργεί ως δίαυλος για τη διδασκαλία ποικίλων μαθημάτων του Αναλυτικού Προγράμματος. Η Τέχνη στο σημερινό σχολείο, όπου η γνώση διαχέεται μέσα από πολλαπλά μέσα και μορφές, μέσω των μαθημάτων της Αισθητικής Αγωγής, αλλά και ως εργαλείο μάθησης, φαίνεται πως είναι σε θέση να λειτουργήσει ενεργοποιώντας τη φαντασία, κινητοποιώντας το συναίσθημα και δημιουργώντας ένα πεδίο εμπειρικής κατανόησης αξιών, αντιλήψεων και αφηρημένων ιδεών (Cameron & Anderson, 2022). Μπορεί να λειτουργήσει δηλαδή ως γέφυρα μάθησης· ως τρόπος να συνδέσουμε το γνωστικό περιεχόμενο με την ανθρώπινη εμπειρία και την τεχνολογική πραγματικότητα που ζούμε.